De rode draden - deel 1: angst

Gepubliceerd op 1 februari 2021 om 19:16

Je leven is een reis. Een ontdekkingsreis naar wie we zijn, waar we staan, wat we willen en wat we eventueel willen bereiken. Dromen, doelen, verlangens en zoekende hoe we de beste versie van ons zelf kunnen worden. Zoekende naar onze mooie en misschien ook wel de iets mindere mooie eigenschappen met al onze zorgen, strubbelingen en angsten.

Zoektocht
Ook mijn leven is een zoektocht. Een grote ontdekkingsreis met daarin een paar rode draden die mijn sturing en houvast geven maar mij daarnaast soms ook kunnen beperken. De rode draden in mijn leven, ze maken mij nieuwsgierig en onderzoekend naar wie ik ben, waar mijn mooie eigenschappen vanaf komen, waar mijn eigenaardige trekjes vandaan komen, welke angsten en gedachten er in mij omgaan en hoe ik beter kan luisteren naar mijn gevoel.  

In een aantal verschillende blogs zal ik de rode draden in mijn leven beschrijven. Van angst tot aan onzekerheid en van gekke gewoontes tot aan hoe ik omga met mijn beperking. Vandaag deel 1 van deze blog, de rode draad in mijn leven, de rode draad van angst.

Angst
Inmiddels weet iedereen wel dat ik een grote angst heb voor ballonnen en knallen. Naast deze angst ben ik ook bang voor clowns, naalden, spuiten en prikken, spinnen, harde geluiden, hou ik niet van praten in grote groepen en ben ik niet zo weg van onweer.

De ballonnen en knallen (waaronder o.a. vuurwerk) loopt als een rode draad door mijn leven. Het begin van de draad is ergens ontstaan toen ik nog jong was, het einde van de draad is nog niet gevonden. Maar door verschillende therapieën ben ik al een heel eind gekomen. Durfde ik eerst nog niet eens een lege ballon vast te houden zonder trillende en klamme handen, komt er nu toch al wat lucht in. Mijn zoektocht naar hoe ik het beste om kan gaan met deze angst en hoe hij in mijn leven past zonder er schaamte voor te hebben begon toen ik het durfde te gaan delen. Nu na een paar jaar laten heb ik verschillende therapieën gevolgd zoals confrontatietherapie, EMDR en recent Yager-therapie. Door al deze stappen te zetten, door de confrontatie aan te gaan en vooral door het bespreekbaar maken van mijn angst heb ik er nu ergens een stuk rust gevonden. Ik ben trots op wat ik in die jaren al heb bereikt en welke stappen ik hierin heb gezet – van het niet durven aanraken tot een beetje opblazen en vooral het aangeven dat er een angst voor bestaat. En tja als er ergens ballonnen zijn en ik wordt panisch of als mijn vingers richting oren gaan al voorbereiden op een eventuele knal en als ik ga praten als een kip-zonder-kop is dat ook prima. Op mijn bureau ligt een balletje met daarin een rode draad, het balletje, gemaakt na een van de gesprekken met de haptotherapeut, is een mooie herinnering om mij te laten zien waar ik ben begonnen (een grote donkere en zwarte bal) en hoever ik al ben gekomen, het kleine balletje met de rode draad.

En ik weet dat het misschien soms nog gek klinkt als ik zeg dat ik bang ben voor ballonnen maar het is oké. Door de therapieën en door het te delen is het een stuk van mij geworden wat erbij mag horen en waarvoor ik mij niet meer hoef te gaan schamen. Het mag er zijn en iedereen die mij kent vind het niet raar, vind mij niet raar en dat alleen al is erg fijn om te merken.

Van verbloemen en schaamte naar delen en accepteren
Waar ik in de eerste dertig jaar van mijn leven angstvallig mijn angst probeerde de verbloemen en waarbij de schaamte alleen maar meer werd, besloot ik het te gaan delen in blogs. Verhalen die voor mij de taboe doorbraken, waarbij ik mensen om mij heen in vertrouwen durfde te nemen en ervoor durfde te vertellen. De rode draad liet mij zien dat door erover te praten mensen je kunnen helpen maar ook dat het toch niet zo gek is als je zelf denk. Door het te delen, doordat mensen rekening houden met mijn angst en doordat ik het niet meer angstvallig hoef te verstoppen viel er een stuk schaamte van mij af en kwam er opluchting voor terug. Iedereen heeft zo zijn eigen angsten waar hij of zij mee worstelt en sommige zijn nou eenmaal wat aparter dan de andere, maar niet uniek en je staat er ook niet alleen voor.

De rode draad
Mijn angst is er nog en inmiddels ben ik op een punt beland dat ik er dus berusting in heb, dat het er mag zijn en dat ik mij niet hoef te schamen. De rode draad van angst ik ga hem meer omarmen en koesteren als een draad die mij laat zien hoe sterk ik kan zijn maar ook hoe trots ik op mijzelf mag zijn in de stappen die ik al heb gezet en misschien nog wel ga zetten. Opnieuw ervaar ik een gevoel van dankbaarheid naar alle mensen om mij heen die me gewoon accepteren hoe ik ben en daar waar het kan, rekening willen houden met mijn angsten. Wat een warm gevoel krijg ik ervan en ik verwonder mij erover dat ik zoveel lieve mensen om mij heen mag hebben die mij laten zijn zoals ik ben.

De rode draden in mijn leven ik blijf ze volgen als houvast, als sturing, ik blijf ze ontrafelen, ontdekken en voeden met een gezonde dosis nieuwsgierigheid om ze uiteindelijk te kunnen omarmen en te kunnen bewonderen als de rode draden in mijn leven.

Liefs Sabrina 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.