· 

|| Kintsugi: de schoonheid van emotionele scherven ||

Gedurende ons leven lopen we littekens en krassen op. Littekens van operaties, van kleine ongelukjes en/of emotionele littekens van rouw en verdriet. Zelf heb ik op mijn lichaam de nodige littekens. Littekens van soms zware operaties maar ook de wat kleinere littekens van pure onhandigheid. Ook de emotionele littekens en krassen op mijn ziel ken ik, verkreeg door het pesten op de basisschool en rouw en verdriet door het verlies van de vele dierbare mensen om mij heen. Littekens, ik heb ze zelf dus in alle soorten en maten, van groot tot klein van zichtbaar tot onzichtbaar.

 

Laatst kwam ik de Japanse kunst kintsugi tegen en iets in mij trok hierin mijn aandacht. Kintsugi heeft in Japan de betekenis kin (goud) en tsugi (verbinden), letterlijk dus goudverbinding. Ze geloven erin dat je, je wonden en littekens niet moet bedekken maar juist moet benadrukken. Kintsugi is een kunst waarbij ze scherven van aardewerk met goud lijmen en waarbij ze de breuklijnen niet wegwerken maar juist met goud accentueren een metafoor wat je voor je eigen littekens dus ook goed kunt gebruiken.     

 

Als kind zijnde schaamde ik mij soms voor mijn littekens. Liep ik in een badpak dan zag je altijd mijn grote litteken op mijn rug en veel later de littekens op mijn billen door verbranding en drukplekken. Confronterend als klein meisje en soms moeilijk om mee om te gaan. Later, toen er meer littekens bij kwam op zowel mijn rug, benen, voeten, buik, billen en bovenlichaam leerde ik mijn littekens langzaam te omarmen. Ze te zien als iets krachtigs, iets unieks en als mijn verhaal. Ook de emotionele littekens laten mij die veerkracht zien en hoewel ik door het pesten nog steeds erg onzeker ben leer ik steeds meer mijn onvolkomenheden en imperfecties te accepteren. Accepteren als iets wat bij mij mag horen en wat mij maakt tot wie ik nu ben, uniek.  Het repareren van het aardewerk met goud duurt net als het accepteren van je littekens lang en vraag om veel geduld, heel veel geduld. soms is het hard werken maar het mag er zijn. Ik leer steeds meer om mij daarmee te verzoenen waardoor mijn littekens en mijn imperfecties sterker, mooier en dierbaarder zijn geworden. Ze bieden een leidraad om te zien hoe veerkrachtig en sterk ik ben en hoeveel geduld en doorzetting ik heb.

 

Ik gun iedereen een beetje meer kintsugi, een gouden verbinding, zodat littekens, krassen of wonden een startpunt zijn van een nieuw begin. Van iets wat in ontwikkeling is en een proces waarin littekens of ze nu fysiek of emotioneel zijn langzaamaan en met geduld veranderen in goud. Ik neem deze gedachten in ieder geval mee op mijn pad en in het omarmen van al mijn imperfecties. 

  

Liefs Sabrina