· 

|| Onzekerheid en schaamte ||

We kennen het misschien allemaal wel onzekerheid en last hebben van schaamte. Onzeker over wie je bent, wat je doet, hoe je eruit ziet of over onderwerpen waar de een moeiteloos over praat maar wat voor de andere een taboe is en een gevoel van schaamte en onzekerheid oproept.

 

Zelf heb ik veel dingen waar ik onzeker over ben en even zoveel dingen waar ik mij voor schaam. Soms pieker en twijfel ik mij suf over hoe ik eruit zie, hoe dat mensen mij zien, ben ik niet te veel of juist te weinig en over mijn ietwat gekke angsten.

 

Soms stel ik mijzelf wel eens de vraag waarom en waar schaam ik mij nu eigenlijk precies voor en is het echt wel nodig. Wat als ik dat wat meer los kan laten, dat ik het voor mijzelf iets meer bespreekbaar mag maken ondanks dat mijn gezicht snel rood kleurt en ik mij daarvoor dan weer schaam.

 

Een van de zinnen die ik eens las was dat schaamte een gevecht is binnenin jezelf, tegen jezelf. Juist dat is vaak wat ik voel, vechten tegen mij zelf, tegen mijn gedachtes om niet goed te zijn en tegen de dingen die ik graag bespreekbaar wil maken maar die ik vaak door schaamte verbloem. 

 

Littekens

Jarenlang heb ik mij geschaamd voor mijn grote litteken en mijn bult op mijn rug. Toen er later meer littekens op mijn hele lichaam bij kwamen en ik ouder werd, kon ik al mijn littekens zien als kracht en als mijn verhaal van keuzes, moed en doorzetten. Ik ben ze gaan accepteren. Ze laten mij nu zien hoe sterk ik ben om tegenslagen aan te kunnen en dat ik kan door zetten op momenten dat je soms denk dat het echt niet meer gaat. Ze geven mij niet kracht in plaats van schaamte en ze horen bij mij als onderdeel van mijn leven.

 

Ballonnen, knallen, onweer, clowns en naalden

Zo maar een paar dingen die mij meer angst inboezemen dan dat ze mij plezier geven. Ondertussen weet bijna iedereen wel dat ik panisch ben voor ballonnen, knallen, onweer, clowns en naalden. Angsten die al heel mijn leven mee gaan, waarvoor ik mij jarenlang voor heb geschaamd en waarvoor ik mij nog steeds schaam, al wordt het door het te delen wel iets minder. Ik heb therapieën gevolgd om van deze angsten af te komen en om ze iets minder mijn leven te laten beïnvloeden. De angsten zijn er nog en ervan komen dat is erg lastig ondanks de verschillende therapieën, maar soms stel ik mij ook hier de vraag is het erg dat ik voor al deze dingen een angst heb. Het is soms wel erg ongemakkelijk en lastig maar iedereen is wel ergens bang voor. Ik heb toevallig dan wel een beetje ietwat gekke angsten maar waarvan iedereen weet dat ze bij mij horen. Ik hoop mij hier toch nog iets minder voor te gaan schamen, iets meer bespreekbaar te maken maar ik ben al blij dat ik het kan delen in mijn verhalen, soms in gesprekken en dan mensen om mij heen het niet gek of raar vinden.

 

Blozen en piekeren

Bij schaamte komt vaak ook wat ongemakkelijkheden kijken zoals blozen en piekeren. Ook mijn gezicht kleurt soms vaak roder dan dat ik zou willen. Soms staan de blosjes op mijn wangen misschien wel schattig maar voor mij geeft het toch iets ongemakkelijks. Ook het piekeren en het ronddwalen van mijn gedachten houden me soms bezig. Hoe fijn zou het zijn om dit allemaal wat meer los te laten en meer te leven wat er nu is met en zonder schaamte of gene maar gewoon zoals het is.

 

Praat ervoor

Ergens las ik, - in hetzelfde artikel als waar ik las dat schaamte een gevecht is binnenin jezelf -, dat het schaamtegevoel blijft bestaan als je dingen waarvoor je, je schaamt voor jezelf houdt en dat het zijn kracht verliest als je erover praat. Ik deel mijn gevoelens, onzekerheid en schaamte veel met therapeuten en de lieve mensen die ik om mij heen heb. Ook deel ik het door verhalen zoals deze te schrijven en te publiceren. Het is fijn om te merken dat ik niet de enige ben die zich onzeker voelt over wie of wat ik ben, dat ik niet de enige ben die panisch is voor ballonnen en knallen, n iet de enige die bang is voor naalden en ook zeker niet te enige die clowns eng vindt. Het erover praten wordt voor mij gemakkelijker door mijn verhaal te schrijven en te delen, al vind ik het vaak vertellen in een verhaal toch nog lastig. De schaamte blijft maar het verliest inderdaad zijn kracht als je het deelt op welke manier dan ook. In hetzelfde stuk las ik ook dat oefening baart kunst om hetgeen waarvoor je, je schaamt te delen. Misschien lukt het niet in een keer maar na een enige tijd zal het gemakkelijker worden om de angst, schaamte en onzekerheid van je af te laten glijden en de schoonheid in jezelf te zien, zonder dat iets je nog in de weg staat. Ik ga ervoor!

  

Liefs Sabrina