· 

|| Een kleinigheidje blijf je houden ||

In 2015 schreef en deelde ik mijn verhaal een kleinigheidje blijf je houden. Daarin beschreef ik mijn panische angst voor ballonnen en knallen. Aarzelend plaatste ik destijdse mijn verhaal omdat ik mij schaamde voor deze ietwat aparte angst. Ik vond mijzelf gek, raar en de angst zat me soms letterlijk in de weg, vroeger als kind maar zeker ook nu op latere leeftijd. Hoewel ik inmiddels zes jaar verder ben na het delen van mijn eerste verhaal en verschillende therapieën heb gevolgd, is de panische angst voor ballonnen, vuurwerk en knallen er nog altijd, al heb ik wel geleerd om deze angst min of meer te accepteren als iets dat bij mij hoort en mag horen.

 

Niet gek of raar
Lang heb ik gedacht dat ik gek of raar was. Deze angst is niet zo bekend en over het algemeen ken ik ook niet zoveel mensen die bang zijn voor ballonnen, vuurwerk en knallen. Ballonnen worden vaak als iets feestelijks gezien, maar wat als je er bang voor bent? Ditzelfde geldt voor vuurwerk. Het is mooi om te zien op oudejaarsdag om 24.00 uur maar wat als je bang bent voor iedere knal die volgt. Ik weet dat het een irreële angst is maar ergens denk ik dat dit voor alle angsten en fobieën zo is. Of je nu bang bent voor spinnen, naalden, kleine ruimtes, hoogtes of noem maar op. De meeste angsten zijn natuurlijk maatschappelijk wel iets bekender omdat er meer mensen last van hebben. Dit maakt dat het ook makkelijker gedeeld wordt en er minder schaamte en taboe is. Maar als je angst niet zo bekend is en je, je ervoor schaamt, dan maakt het delen ervan wat lastiger, althans voor mij.

 

Iedereen die mij kent weet Inmiddels wel dat ik deze angst bezit en dat ik niet blij wordt met ballonnen in mijn buurt of de laatste maand van het jaar waarin geregeld knallen te horen zijn. Ik prijs mij erg gelukkig met alle lieve mensen om mij heen die het accepteren en vooral ook, als het kan, rekening houden met mijn angst. Die niet raar op kijken als ik met mijn vingers in mijn oren zit als er een ballon in de buurt is, ik als een kip-zonder-kop ga praten, zenuwachtig wordt of dat ik niet graag meer in de laatste week van het jaar de deur uit ga i.v.m. het vuurwerk (overigens wordt hier al veel geknald, dus het beperkt zich zeker niet tot de laatste week van het jaar). Ook ben ik dankbaar voor alle lieve, mooie en positieve reacties, berichtjes en gesprekken die mij laten beseffen en laten inzien dat het geen rare angst is.

 

Delen

De verschillende therapieën en gesprekken in de afgelopen jaren hebben mij niet van mijn angst af kunnen helpen. Ik wordt toch nog redelijk panisch en zenuwachtig als ik een ballon zie, het geluid hoor van het piepen, kraken, opblazen en natuurlijk de knal of nu in deze tijd buiten al met regelmaat een knal hoor van vuurwerk, maar ze hebben mij wel geholpen om mij te laten inzien dat deze angst er mag zijn, dat ik niet gek of raar ben en dat het oké is. Af en toe moet ik hier zelf nog iets meer in geloven en mij toch nog minder gaan schamen voor deze angst. Want de schaamte die zit er nog steeds.

 

Daarom blijf ik mijn verhalen schrijven en delen. Enerzijds om de angsten die niet zo bekend zijn uit te taboesfeer te halen, voor mijzelf en voor andere en anderzijds om te laten zien dat je niet alleen bent en om het bespreekbaar te maken. Durf je angst te delen en te bespreken er is altijd wel iemand die zich in je verhaal herkend, dezelfde angst deel of juist inspiratie haalt uit je verhaal.

 

En ach een kleinigheidje blijf je soms houden.

 

Liefs Sabrina