· 

|| Kreukels in papier - verhaal over pesten ||

Een onderwijzeres in New York onderwees haar klas over de gevolgen van pesten. Ze gaf hen de volgende opdracht. Ze gaf alle kinderen in de klas een stuk papier en zei hen het te verfomfaaien, het te verkreukelen, er een prop van te maken, het op de grond te gooien en er op te stampen. Kortom er echt een puinhoop van te maken, maar het niet te verscheuren. De kinderen vonden dat wel een leuke opdracht en deden hun best het papier zo veel mogelijk te verkreukelen. Toen kregen ze de opdracht om het papier voorzichtig weer open te vouwen, zodat het niet scheurde en om het weer glad te strijken. Ze liet hen zien hoeveel littekens het papier had en hoe vuil het was geworden. Toen zei ze dat de klas tegen het papier moest zeggen dat het hen speet dat ze het zo verkreukeld hadden.

Maar hoe vaak ze ook zeiden dat het hen speet en hoe ze hun best ook deden om de kreukels weer terug uit het papier te krijgen, het lukte hen niet om het papier in de vorige gladde staat terug te krijgen. Ze wees haar leerlingen op alle littekens die ze achter lieten en dat die littekens nooit meer zullen verdwijnen, hoe hard ze ook probeerden ze te repareren. Dat is wat er gebeurt als een kind een ander kind pest. Je kan zeggen dat het je spijt, je kan proberen het weer goed te maken, maar de littekens zijn er en die blijven. Mensen van 80 kunnen nu nog navertellen hoe ze op de lagere school gepest werden, zo diepe indruk maakt dat. De gezichten van de kinderen in de klas vertelden haar dat haar boodschap was overgekomen.

Dit mooi verwoorde verhaal kwam ik tegen en het verteld precies het verhaal wat pesten met je doet.

Ook ik ben gepest, gepest op de basisschool. Niet mijn hele basisschool periode maar vanaf de vijfde klas, ik was een jaar of 10. Waarom? Was ik zoveel anders dan de andere kinderen? Ik was wel een stil, verlegen, ietwat bangig en klein meisje, maar werd ik daarom gepest? Of werd ik gepest omdat ik vanaf mijn 10de problemen kreeg met mijn blaas door mijn handicap en mijn beperkingen langzaamaan zichtbaar werden, toch een beetje anders dan de andere?

Ik werd gepest waardoor mijn zelfvertrouwen een flinke deuk heeft opgelopen en waardoor mijn onzekerheid is gaan groeien. Ondanks de pesters had ik gelukkig ook vriendinnen en werd ik dus niet helemaal buitengesloten. Toen ik van de basisschool naar de middelbare ging stopte het pesten en kon ik gaan beginnen om mijn zelfvertrouwen beetje bij beetje terug te krijgen. Iets waar ik jaren laten nog steeds mee bezig ben.  

De kreukels zijn bij mij nog niet uit het papier en er zullen altijd kreukels blijven zitten. Ik ben nog steeds erg onzeker. Onzeker over wie ik ben of wat ik doe. Onzeker over hoe ik eruit ziet en bang om mijn angsten en kwetsbaarheid te laten zien. Al gaat het wel steeds beter. Ook het achterste van mijn tong zal ik niet zo snel laten zien en praten voor of in een groep is iets wat niet zo aan mij besteed is. Maar het zijn tevens ook diezelfde kreukels die mij kracht en doorzetting hebben geven en zoals zoveel dingen in mijn leven ook bijdrage aan wie ik nu ben. Iemand die er met al zijn imperfecties toch mag zijn en nog steeds, iedere keer weer, dankbaar is voor alle lieve, mooie en inspirerende mensen om mij heen die mij accepteren zoals ik ben, mij helpen waar ik hulp nodig heb en die mij laten zien dat ik er wel mag zijn. Niemand is perfect en we zijn allemaal uniek met ieder onze eigen zichtbare of onzichtbare kreukels.

Liefs Sabrina