· 

|| Soms zou ik willen schreeuwen ||

Bladerend door de vele blogs die ik geschreven heb, kom ik soms verhalen tegen die ik graag nog een keer wil delen. Sommige zijn lang geleden andere meer recenter. De oude blogs zijn herschreven en in een nieuw, aangepast jasje gestoken. Deze keer de blog soms zou ik willen schreeuwen.

Soms zou ik willen schreeuwen

Praten het gaat met gemakkelijk af. Ik praat graag en veel al is het soms misschien iets te veel. Praten het gaat me gemakkelijk af als het over algemene dingen gaat, over koetjes en kalfjes zonder echt de diepte in te gaan. Maar wat wanneer het over mijn gevoelens, angsten of over dingen gaat waar ik mij intens voor schaam? Soms lukt het mij niet om dan de dingen te benoemen hoe ik ze voel of om ze uit te spreken. Bang om lastig te zijn, bang om rood te worden en bang om mijn soms ietwat gekke angsten of lichamelijke ongemakken te laten zien.

Maar soms is het leven even zwaar en baal ik af en toe van mijn handicap, mijn beperkingen, mijn onzekerheid en mijn angsten. Af en toe vloek ik dan even als het niet gaat zoals ik wil dat het gaat, als mijn lichaam mij even in de steek laat of als mijn gedachten weer eens alle kanten op gaan. Af en toe is het chaos in mijn hoofd, een wirwar aan gedachten en gevoelens. Soms zou ik wel eens willen schreeuwen, schreeuwen in al die drukte. Het schreeuwen blijft vaak alleen bij een gedachten, de angst om te schreeuwen is groter dan het daadwerkelijk te doen.

Lichamelijke ongemakken en onzekerheid

De schaamte en onzekerheid is er als het gaat over mijn lichaam, hoe ik mijzelf zie maar ook de lichamelijke ongemakken die deels mijn handicap met zich mee brengt. Ik heb een stoma en hoewel het hebben van een stoma nog vaak in de taboesfeer zit is het hebben van een stoma voor mij geen issue. Het dragen van incontinentiemateriaal daarentegen is iets wat ik dan weer moeilijk durf te vertellen. Waarom lukt het ene wel om te vertellen en het andere niet? Ook overbeharing bij vrouwen, lang heb ik mij ervoor geschaamd, maar door het te delen en door het bespreekbaar te maken ben ik kunnen gaan beginnen met een behandeling om van die vervelende haartjes af te komen. Uiteindelijk is het niet raar en merk ik om mij heen dat er toch veel vrouwen last van hebben en er mee worstelen. Ook mijn eigen onzekerheid speelt mij soms parten en maakt dat ik mij soms onzeker voel over mijn lichaam, over het praten in een groep en over hoe mensen mij zien. Ben ik wel leuk genoeg, ben ik niet lastig als ik iets vraag en hoe zien mensen mij. Ook hier zou ik soms tegen mezelf willen schreeuwen dat deze gedachten er mogen zijn en dat ik er gewoon mag zijn.

Angsten

Ook als het gaat over mijn angsten. Ik schrijf het op papier, ik deel het in mijn verhaal en iedereen weet het. Maar dan toch komt de schaamte en de taboe weer om de hoek kijken als ik met mijn angsten geconfronteerd wordt. Schaamte over mijn panisch angst voor ballonnen en knallen, over dat ik clowns super eng vind en dat naalden en ik niet echt een goede combinatie zijn. En dan heb je nog het snelle schrikken. Zeg boe en ik zit al bijna tegen het plafond. Super ongemakkelijk en steeds weer komt de uitleg dat ik echt geen slecht geweten heb maar gewoon super snel schrik van alles en niks. Praten over mijn angsten gaat mij inmiddels wel wat gemakkelijker af dan jaren geleden al neemt mijn gezicht toch vaak nog een rode kleur aan en kan ik soms als een kip zonder kop beginnen te praten. Toch wil ik deze taboes doorbreken om mij er uiteindelijk niet voor te gaan schamen en ik moet zeggen, ik ben al aardig op de goede weg.  

Ik ben best een open persoon en stel me graag open voor andere mensen maar bepaalde dingen durf ik gewoonweg soms niet te zeggen. De schaamte neemt dan de overhand. Steeds beter lukt het mij wel om mijn gedachten en gevoelens te delen en te benoemen zoals ze zijn, hoe ik mij echt diep van binnen voel en wat mijn angsten met mij doen. Mijn gedachten en gevoelens ik blijf ze delen en het liefst zonder schaamte, zonder angst en zonder gêne. Gewoon durven uit te spreken zonder mijzelf onzeker of raar te voelen en met een gezonde rode kleur op mijn gezicht.


Soms zou ik willen schreeuwen. Schreeuwen zonder schaamte, zonder angst en zonder gêne! Ik ben er nog niet maar ik kom er wel!


Liefs Sabrina