· 

|| 17 jaar geleden ||

29 juli 2004. Het is kwart voor 8 in de ochtend als de telefoon gaat. Een telefoontje wat je nooit hoopt te krijgen maar waarvan je weet dat het ooit zal komen. Mijn onderbuikgevoel verteld mij dat het geen goed nieuws is en als ik mijn vader aan de andere kant van de lijn hoor, weet ik dat het niet goed is. Met mijn lange haren verdeeld over twee vlechten, kleding die ik snel heb aangetrokken en met mijn blik op oneindig rij ik naar mijn ouderlijk huis een paar straten verderop. Als ik de straat in rij zie ik voor de deur een ambulance staan. Met een slecht gevoel ga ik naar binnen waar twee ambulancebroeders in de gang staan, ze schudden zachtjes nee. De wereld lijkt even stil te staan, alleen mijn emoties die gaan alle kanten op. Maar ik weet ik ben ook sterk en wil ook sterk zijn voor de rest van het gezin. Voordat ik het weet ben ik familie, vrienden en kennissen aan het bellen met de mededeling dat mam, ons mam en echtgenoot is overleden. Zomaar plotseling, geheel onverwachts op 49 jarige leeftijd. Pas ’s avonds rollen bij mij de tranen over mijn wangen en langzaamaan komt echt het besef dat we je moeten missen.

 

Donderdag 29 juli 2004, de dag die voor ons veranderde in een dag die bij ons in herinnering zit als jou sterfdag. Voor de meeste is dit een gewone dag op de kalender voor ons een dag waarop we afscheid moesten nemen van ons mam, echtgenoot, tante, schoonzus en vriendin. We hadden nog heel wat jaren lief en leed kunnen delen en wat hadden we samen nog veel kunnen beleven, kunnen doen en vooral genieten. Wat wil ik soms nog veel aan je vragen en wat heb ik je advies, tips en bemoedigende woorden soms nog hard nodig. Helaas is ons die tijd niet gegeven maar ik ben blij en dankbaar dat we in die 25 jaar die we samen hebben mogen delen, vele mooie momenten hebben mogen beleven die voor mij altijd in mijn gedachten zitten als warme en liefdevolle herinneringen. Dankbaar dat je mij hebt zien opgroeien van een baby tot een jong volwassen vrouw die zich wel red.

 

Deze dag, dit moment, het verlies heeft me naast het verdriet en het enorme grootte gemis ook laten inzien hoe kwetsbaar het leven is. Hoe kwetsbaar wij als mensen zijn en hoe zeer we moeten genieten van alles en iedereen om ons heen en die ons lief is.

Het heeft me ook doen beseffen en laten zien met hoeveel lieve mensen ik en wij als gezin omringt zijn, dat het leven niet stopt ook al staat je wereld op zo’n moment even stil, dat je nooit moet opgeven ook al krijg je nog zoveel tegenslagen te verwerken. Dat verdriet en gemis er mogen zijn, dat je kunt genieten van de meest kleine en simpele dingen in het leven en dat je nog meer waardering haalt uit ieder lief, klein en mooi gebaar. Uit deze levenslessen probeer ik mijn positiviteit, steun en kracht te halen en draagt bij aan hoe ik naar het leven kijk en hoe ik in het leven sta.

Lieve mam, we missen je nog iedere dag en op dagen zoals deze nog het meest. Dat ene telefoontje, dat ene nieuws, het tijdstip, dat ene moment en die ene dag dat alles veranderde. Ik weet ooit gaat we ons weer zien en tot die tijd draag ik je mee in mijn hart, in mijn herinneringen en in mijn gedachten.

Voor altijd uit ons midden maar voorgoed in ons hart!

Heel veel liefs en een dikke kus van mij