· 

De rode draden in mijn leven - deel 2: beperking en keuzes

Gisteren mocht ik 42 kaarsen uitblazen. Een heel aantal maar ik ben blij met ieder jaar dat er een kaarsje bij komt en dankbaar voor ieder levensjaar wat ik aan mijn leven mag toevoegen. Op deze dagen sta ik ook altijd even stil bij mijn leven met een beperking en de vele keuzes die ik soms heb moeten maken. Juist omdat mijn beperking als een rode draad door mijn hele leven loopt en het begin van deze draad is ontstaan bij mijn geboorte.

 

Keuzes

Ons hele leven krijgen we te maken met keuzes. Soms zijn het makkelijke keuzes over wat we aan moeten trekken of wat we ’s avonds gaat eten, al kunnen die keuzes soms ook al erg lastig zijn. Maar soms zijn de keuzes moeilijk, lastig of ingrijpender. Sommige keuzes kunnen we prima zelf maken, andere worden voor ons gemaakt en soms hebben we even een zetje nodig om tot een keuze te komen. Keuzes maken, ik blijf het soms toch lastig vinden.

 

Spina bifida en keuzes

Gisteren was het dus 42 jaar geleden dat ik kennis mocht maken met de buitenwereld en de buitenwereld met mij. Na mijn geboorte ontdekte ze op mijn onderrug een klein bultje ter grootte van een speldenknopje en een wijnvlek die aangaf dat er iets niet helemaal goed zat. Na onderzoeken kwam eruit dat ik Spina Bifida occulta had oftewel een open ruggetje onder de huid. De eerste keuze moest al gemaakt worden en wat een moeilijke keuze moet dit voor mijn ouders geweest zijn. Ik als klein meisje door een aangeboren afwijking in de medische molen en dan een beslissing nemen over een grote en ingrijpende rugoperatie. Een moeilijke maar tevens ook een dappere keuze.

 

Toen ik zes dagen oud was werd ik geopereerd en na een paar weken ziekenhuis mocht ik naar huis. Ik groeide op en de jaren na deze operatie kende ik niet de zorgen die mijn open rug soms met zich mee bracht. Mijn keuzes bestonden, net zoals iedere klein meisje, uit de alledaagse keuze moeilijkheden. Welke kleur jurk trek ik aan of ga ik toch voor die ene lekker zittende broek met die te gekke trui. Ga ik lieven buiten in de frisse buitenlucht spelen of blijf ik toch liever binnen en wat zal ik doen met mijn haren, een staart, vlechtjes of toch maar een knot. Enfin, tal van keuzes die iedereen wel kent.

 

Vanaf mijn twaalfde moest ik, naast de alledaagse keuzes steeds vaker moeilijkere en complexere keuzes maken. Keuzes over nieuwe operaties aan mijn rug, voetcorrecties, huidtransplantaties, teenamputaties en het wel of niet laten plaatsen van een blaas- en darmstoma. Keer op keer moeilijke keuzes die soms ook de nodige risico’s met zich mee brachten maar keuzes waarbij ik na goed overwegen en overleg achter kon staan. 25 keer ben ik geopereerd en 25 keer heb ik voor een moeilijke keuze gestaan, maar ik ben er iedere keer sterker en met nog meer doorzetting uit gekomen.

 

Naast de keuzes over tal van operaties heb ik ook de keuze gehad in het accepteren en het leren omgaan met mijn beperkingen en het accepteren van mijn leven in een rolstoel. Je hebt zelf de keuze om ergens in een hoekje te gaan zitten kniezen of juist te kiezen om er het beste van te maken, te accepteren wat is. Kiezen voor de mogelijkheden en uitdagingen en zien wat je nog wel kan en niet meer in wat je niet meer kunt. Je kunt zoveel meer als je maar zelf wilt en voor alles is wel een oplossing.

 

Uitdagingen en littekens

Het leven met een beperking kent naast de keuzes ook enorm veel uitdagingen. Een uitdaging met mijzelf, een uitdaging in het leren omgaan met je beperking met soms de nodige ongemakken en obstakels, maar ook een uitdaging in doorzetting, kracht en flexibiliteit van lichaam en geest.

 

Het bultje op mijn rug is een iets grotere bult geworden en mijn lichaam zit vol met littekens. Littekens die niet voor iedereen zichtbaar zijn maar ze zijn er. Het zijn mijn littekens die mijn verhaal vertellen. Ik omarm ze, heb ze leren accepteren en ze horen bij mij, als ook een rode draad in mijn leven. De littekens die ieder zijn eigen verhaal vertelt van de verschillende keuzes en die mij hebben gemaakt tot wie ik nu ben.

 

De rode draad

De keuzes, de uitdaging, mijn littekens en mijn verhalen, ze vormen de rode draad in mijn leven. Mijn leven met een beperking. Een leven waarin ik heb leren denken in oplossingen en mogelijkheden, in kijken naar de dingen die ik wel kan en niet in dingen die ik niet meer kan en in hoe sterk ik bent als persoon. Leren denken in uitdagingen, in doorzetten en hoe je weer moet opstaan als ik weer eens gevallen ben.  

 

Ook deze rode draad blijf ik volgen als houvast en als sturing. Ik blijf hem ontdekken, verwonderen, omarmen als ik moeilijke keuzes moet maken, zien wat hij mij al gebracht heeft en raadplegen als ik doorzetting nodig heb. De rode draden in mijn leven, ze zijn stuk voor stuk interessant om te ontrafelen en om te worden wie dat ik ben!

 

Liefs Sabrina

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0