Zoveel meer dan....

Dit jaar is het 25 jaar geleden dat ik afhankelijk werd van een rolstoel. Een 25-jarig jubileum al is het een iets ander jubileum dan dat voor de meeste gewoon is. Geen slingers en ballonnen, maar wel even stilstaan bij de afgelopen 25 jaar. Stilstaan bij hoe dankbaar ik ben dat ik ondanks mijn beperking toch deel kan uitmaken van de maatschappij, hoeveel lieve mensen ik om mij heen heb en welke levenslessen mij gegeven zijn.  

 

Van strubbelingen en drempels tot aan acceptatie en overwinnen

Mijn leven in een rolstoel kent net zoals zovele de nodige strubbelingen en drempels. Maar het kent ook het gevoel van overwinning als iets lukt en het gevoel van doorzetten op het moment dat je denk dat je echt niet meer kunt.

 

Mijn periode in de rolstoel begon pas echt in het revalidatiecentrum. Voorafgaand aan die revalidatieperiode ging 15 maanden ziekenhuis aan vooraf met in die maanden de nodige operaties aan mijn voet en een zware rugoperatie. Ondanks dat ik geboren ben met een handicap kwam na overplaatsing van het ziekenhuis naar het revalidatiecentrum pas het besef dat ik mijn leven op sommige punten om zou moeten gooien en het vanuit een ander perspectief moest gaan zien, zittend.

 

Revalidatie
De revalidatie was niet altijd makkelijk en op sommige momenten behoorlijk zwaar. Je moet veel dingen opnieuw leren vanuit een andere positie. Leren omgaan met je rolstoel en met een andere belasting van je lichaam, spieren waar je geen weet van hebt komen tevoorschijn en een onderlichaam wat geen gevoel meer heeft. Maar ook mentaal moet je een knop om zetten om door te gaan. Door te gaan en accepteren wat er is hoe moeilijk het soms ook is. Een leven waarin je soms keihard valt maar ook weer leert opstaan, waar je leert doorzetten als het moeilijk is, je leert denken in oplossingen, leert hoe veerkrachtig je kunt zijn en dat je zoveel meer kunt als dat je soms denkt.

 

Mijn revalidatie van 3,5 jaar was er zeker ook een van vallen en opstaan. Gefrustreerd als soms iets niet lukte maar trots als ik weer iets had overwonnen en bereikt. Waar een wil is, is een weg en opgeven is geen optie. Ik heb er levenslessen geleerd die ik de rest van mijn leven meeneem, geleerd om geduld te hebben en om door te gaan. Ik heb er vriendschappen gesloten en leren omgaan om te leven met tegenslagen, met mijn beperking maar ook met mogelijkheden, oplossingen en kansen.  

 

Dankbaar

Het klinkt misschien raar maar ik ben ook dankbaar. Door mijn ervaringen ben ik wie ik ben en haal ik kracht uit alle situaties die op mijn pad komen. Mijn motto is: alles komt goed en hoewel ik weet dat het soms ook niet zo is, toch komt uiteindelijk alles goed.

 

Dankbaar ben ik ook voor al die lieve mensen die ik nu om mij heen heb, die in mijn leven zijn gekomen er nog zijn maar ook die ons helaas al zijn ontvallen. Mensen die mij laten zien hoe mooi alles is als het even tegen zit, die me aanmoedigen of laten zien hoeveel doorzetting je hebt zonder dat je het zelf soms weet. Mensen die me aan het lachen maken maar ook waarbij ik mag huilen als ik het even moeilijk heb, mijn zorgen mag uiten en mijn angsten mag laten zien. Ook ben ik dankbaar voor al die mensen die mij willen bijstaan en helpen daar waar ik hulp bij nodig heb, bij de dingen die ikzelf niet kan of bij de verschillende therapieën die ik nodig heb.

 

Kijk naar de positieve dingen in het leven, in iedere dag zit iets moois hoe klein het soms ook is. Geniet ervan! Ik heb soms hard moeten werken en vechten om te komen tot waar ik nu ben. Ik ben zoveel meer dan die vrouw in een rolstoel. Ik ben een vrouw, een dochter, een (schoon) zus, een tante, een vriendin, een collega en bovenal ik ben ik met al mijn kwaliteiten en met mijn beperking.

  

Liefs Sabrina

Reactie schrijven

Commentaren: 0