De wachtkamer - het vervolg

Voor een paar maanden terug schreef ik een blog over de wachtkamer en dan met name over de wachtkamer in het ziekenhuis. In mijn hele leven heb ik al heel wat wachtkamers van binnen en buiten gezien en ook de afgelopen maanden was ik geregeld in dezelfde wachtkamer van het ziekenhuis in Venlo te vinden. Zoals de meeste weten had ik last van een decubituswond op mijn voet die mij tot in deze wachtkamer bracht. Een paar maanden zag ik zelfde schilderijen en dezelfde mooie rode klaprozen in mooie grote witte vazen.

 

Gips eraf – gips erom

Tot voor vier weken terug, de wonden waren bijna dicht. Voor twee weken terug, mocht na tien weken de gipsen spalk er eindelijk af. De wonden waren dicht, de huid nog wel wat kwetsbaar met stevig genoeg om het te beschermen met een pleister en de wraps die ik dagelijks draag voor mijn lymfoedeem.

 

Helaas kreeg ik vorige week toch weer terug een wond en waar het eerst een schaafwond was, werd het uiteindelijk toch weer een wondje die ook nu weer even de nodige zorg nodig heeft. In het weekend werd mijn voet rood en dik waardoor ik maandagmorgen toch iets sneller als verwacht weer terug in de wachtkamer zat van het ziekenhuis. Dit keer in de wachtkamer van de orthopedie in het ziekenhuis van Venray. Een wachtkamer, of ja toch wat stoelen op een gang, waar menige bezoeker, net zoals ik, plaats nam. Wachtend op dat ze je naam roepen om naar binnen te mogen komen. Een andere wachtkamer, ander ziekenhuis dus weer andere dingen om te zien en te ontdekken. Geen grote witte vazen met klaprozen maar wel de nodige mensen die kwamen en gingen.

 

Al snel was ik aan de beurt en na het uitpakken van de wond kon de orthopeed deze beoordelen. Inmiddels ben ik weer begonnen aan mijn 4de antibioticakuur en nadat voor twee weken terug de gipsen spalk eraf kon, zit hij nu weer terug aan mijn been en voet om deze en de wond weer de nodige rust te geven.  

 

Vandaag ben ik weer op controle geweest, de wond en de voet zagen er gelukkig alweer wat rustiger uit, al zal het nog wel even duren voordat het weer genezen is. Over anderhalve week moet ik weer terug op controle en tot die tijd zit ik zeker nog in het gips. Terug op controle in dezelfde wachtkamer, dezelfde orthopeed, hetzelfde ziekenhuis maar met weer andere mensen om te observeren en misschien weer andere nieuwe dingen aan de muur, op de grond, aan het plafond of in de gang om te zien.

 

Leven met een beperking

Het leven met spina bifida is een leven dat zich vaak in veel en verschillende wachtkamers afspeelt of het nu in het ziekenhuis is of bij therapieën. De wachtkamer is voor mijn een ruimte waarin ik geleerd heb om veel geduld te hebben, waar ik mensen observeer, waar gedachtes in mijn opkomen, soms blijven hangen maar meestal ook weer gaan, waar menig boodschappenlijstje is ontstaan of ideeën voor het avondeten, waar gesprekken plaatsvinden, waar verhalen ontstaan maar ook waar kunst, vormen of soms zelfs een lege muur een eigen interpretatie en invulling krijgen. De wachtkamer is een rode draad door mijn leven. Mijn leven met een beperking, vol met uitdagingen, vaak vallen en weer terug opstaan, veel geduld hebben en na sommige tegenslagen ook weer de kracht vinden om gewoon door te gaan. De wachtkamer een ruimte voor rust, bezinning en voor verhalen die tot leven komen.  

 

Liefs Sabrina

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    margriet (vrijdag, 16 oktober 2020 05:40)

    jakkes dat je nu weer in een wondje hebt en die wachtkamers je kan ze bijna uittekenen
    en ik vind het altijd leuk om naar de mensen te kijken de ene is nog zenuwachtiger als de ander en ze doen de mond niet open
    sterkte met alles
    groetjes uit nu nog een donker (5.44 uur) moordrecht