Schaamte: gelukkig ben ik niet de enige

We kennen het allemaal wel, schaamte. Schaamte voor wie je bent, voor wat je doet, hoe je eruit ziet of over onderwerpen waar de een moeiteloos over praat en wat voor de andere een taboe is en een gevoel van schaamte oproept. Wie kent er geen schaamte? Ik denk dat we allemaal wel min of meer dit gevoel kennen.

 

Zelf heb ik veel dingen waarvoor ik mij schaam en geregeld stel ik mijzelf dan ook wel de vraag, waarom en waar schaam ik mij nu eigenlijk echt voor en is dit wel nodig?

 

Schaamte, wat is het nu eigenlijk?

Ik begon een zoektocht om uit te zoeken wat schaamte nu eigenlijk precies is, ervan overtuigd dat ik echt niet de enige ben met een schaamtegevoel. In mijn zoektocht ontdekte ik dat schaamte een emoties is, al is het vaak niet een van de prettigste emoties die er is. Deze emotie kan voortkomen uit onzekerheid of angst. Onzekerheid in het gevoel te hebben niet goed te zijn en angst om niet te voldoen aan eventuele verwachtingen of om anders te zijn. Een van de zinnen die ik vond was dat schaamte een gevecht is binnen jezelf, tegen jezelf. En juist dat is vaak wat ik voel, vechten tegen mijzelf, mijn gedachtes en tegen de dingen die voor mij moeilijk te bespreken zijn maar er soms wel bespreekbaar wil maken.

 

Lichaam en littekens

Jarenlang heb ik mij geschaamd voor mijn litteken op mijn rug. Toen er later meer littekens bij kwamen en ik ouder werd, kon ik al mijn littekens en het litteken op mijn rug meer en meer gaan accepteren en gaan zien als iets waarvoor ik mij niet hoef te schamen. Niet schamen maar er kracht en doorzetting uithalen in periodes dat ik het nodig had. Toch schaam ik mij soms voor mij lichaam, niet de littekens maar wel voor mijn ietwat dikke benen en buik. Terwijl er ergens wel een stemmetje in mijn zegt, ach het valt allemaal best wel mee. Daarnaast kent mijn incontinentie en vooral het gebruik van materialen hiervoor ook een schaamte. Mijn blaasstoma vormt hierin geen schaammoment maar wel de grote inleggers die ik voor mijn incontinentie moet gebruiken zorgen voor wat schaamrood op mijn kaken. Lang heb ik mij ook geschaamd over mijn overbeharing, totdat ik het ging delen. Ik bleek toch niet de enige te zijn die deze ongewenste haartjes had op plekken waar je ze als vrouw liever niet hebt. Door het te delen ben ik kunnen beginnen met de behandeling hiervoor en zorgde dit er uiteindelijk voor dat het voor mij bespreekbaar werd.

 

Ballonnen, knallen, onweer, clowns….

En zo kan ik nog wel even doorgaan met dingen die mij meer angst inboezemen dan dat ze me plezier geven. Zoals bijna iedereen wel weet ben ik een echte held op sokken, een angsthaas pur sang. Ballonnen, knallen, vuurwerk, onweer, clowns zijn toch wel mijn grootste angsten. Angsten die ik al heel wat jaren meeneem en waarvoor ik mij jarenlang heb geschaamd. Panisch als er ergens ballonnen, knallen en clowns waren en nu nog zijn en waarbij ik transformeer naar een kip-zonder-kop met vingers in mijn oren. Zoals de meeste al in mijn blogs hebben gelezen ben ik al een tijdje middels therapieën aan het werk om deze angst minder mijn leven te laten beïnvloeden. Het blijkt een hardnekkige en diepgewortelde angsten te zijn. Niet zeker of dat ik er helemaal vanaf kom stel ik mij soms wel eens de vraag of het erg is dat ik hier een angst voor heb. Wat als het er gewoon mag zijn en ik mij er gewoon minder voor ga schamen. Het is er, het hoort misschien wel gewoon bij mij, mensen om mij heen houden er rekening mee en bijna niemand vind het echt raar of gek, behalve ik.

 

Blozen en piekeren

Bij schaamte komt vaak ook wat ongemakkelijkheden kijken zoals blozen en piekeren. Ook ik ontkom er niet aan dat mijn hoofd soms een rode kleur krijgt. Soms beperkt de rode kleur zich alleen tot mijn wangen, al krijg ik dit ook als ik hard aan het werken ben. Bij de rode kleur op mijn wangen kan ik soms nog wel eens denken, ach misschien staat het me wel schattig, maar als de rode kleur de overhand neemt en mijn hele gezicht bedekt vind ik het toch iets minder schattig. Soms pieker ik over mijn schaammomenten en hoe fijn het zou zijn om dit allemaal wat meer los te laten. Meer te leven wat er nu is met en zonder schaamte of gêne maar gewoon doen.

 

Praat erover

Ergens las ik dat je schaamtegevoel blijft bestaan als je de dingen waarvoor je, je schaamt voor jezelf houdt en verliezen ze soms hun kracht als je het uitspreekt. Nu heb ik het vaak met de verschillende therapeuten en met sommige mensen om mij heen over mijn schaamtegevoelens en deel ik ze geregeld in een van mijn blogs. Het is fijn om te merken dat ik niet de enige bent die zich onzeker voelt over zijn of haar lichaam, dat ik niet de enige ben die panisch is voor ballonnen en ook niet de enige die clowns gewoonweg super eng en irritant vind. Het erover praten wordt voor mij gemakkelijker door mijn verhaal te schrijven en te delen. De schaamte blijft maar verliest inderdaad in kracht als je ze deelt en uitspreekt. Ik las ook in een stuk de zin, oefening baart kunst om hetgeen waar je, je voor schaamt te delen. Misschien lukt het niet in een keer maar na enige tijd zal het makkelijker worden om de angst en schaamte van je af te laten glijden en de schoonheid in jezelf te zien, zonder dat iets je nog in de weg staat. Ik ga ervoor!

 

Durf jij je schaamte te delen?

 

Liefs Sabrina 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0