Spuiten en slikken

Spuiten en slikken, de titel doet misschien vermoeden dat het hier over het bekende tv-programma gaat, maar helaas dan zul je toch op zoek moeten naar een andere blog. Deze blog gaat over het spuiten en slikken van medicijnen, over wonden en een update over mijn wond op mijn voet.

 

Spina Bifida (open rug)

Zoals jullie weten leef ik mijn leven met Spina Bifida. Een uitdaging die ik bij de geboorte heb meegekregen en waarmee ik steeds weer voor nieuwe, soms verrassende uitdagingen komt te staan. Naast operaties, aanpassingen en medische hulpmiddelen wordt je ook vaak uitgedaagd in het omgaan met bijkomende complicaties zoals wonden. Als baby zijnde maakte ik al na 6 dagen kennis met de operatiekamer, met een wond en een litteken op mijn rug. Uiteraard klein als ik was heb ik hier niet direct iets van meegekregen. Ik groeide op en werd me steeds bewuster van mijn groot litteken en bult op mijn rug en mijn beperkingen. Rond mijn twaalfde kreeg ik voor het eerst te maken met de bijkomende complicaties van mijn handicap, de decubituswond.  

 

Decubituswonden

Wonden, voor mensen met een open rug zal dit heel hun leven een terugkerend item zijn waarmee ze soms wat dingen in het leven moeten omgooien en waarin de wond en de verzorging ervan dan even centraal staat. Zo ik ook. Soms heb ik periodes waarin ik wondvrij ben, dan periodes waar de ene wond de andere opvolgt. In mijn 41 jaar heb ik al tal van wonden op mijn billen, buik, rug en voeten gehad. Wonden waarvan de meeste littekens nog zichtbaar zijn, andere die langzaamaan een beetje vervaagt zijn maar voor altijd een afdruk en indruk hebben achter gelaten. Over mijn hele lichaam zitten littekens van operaties en wonden. Plekken op mijn lichaam waarbij ieder litteken, iedere rand, iedere lijn en iedere afdruk zijn eigen verhaal verteld. De ene wond was oppervlakkig, de andere wat dieper met een langer herstelperiode. Vaak heb ik de operatiekamer bezocht om van deze wonden af te komen maar nog vaker heb ik allerlei verschillende verbandmaterialen gezien om deze wonden te verbinden. Wonden op mijn voeten waardoor ik links niet vijf maar drie tenen heb, wonden waarbij ze huid van mijn bovenbeen hebben getransplanteerd naar mijn voeten, wonden op mijn buik na de stoma operatie en wonden op mijn billen waarbij ze huid en spiertransplantatie hebben gedaan. Mijn lichaam kent een rijke geschiedenis aan al deze wonden, de verschillende vormen en contouren ze vormen een soort tatoeage over mijn lichaam.  

 

Spuiten en slikken

Sinds eind juni heb ik weer last van een hardnekkige decubituswond op mijn linkervoet. Na verschillende ziekenhuisbezoeken, wachtkamer inspecties en antibioticakuren zit ik inmiddels nu vijf weken in het gips. Gisteren ben ik opnieuw op controle geweest voor deze wond en naast dat hij groter was geworden heb ik een nieuw plekje erbij gekregen op mijn derde teen, voor mij mijn kleine teen. Met een camera hebben ze onderzocht hoe mijn bloed en zuurstoftoevoer was en hoe het zat met het vocht in mijn benen. Met nog eens twee weken is het dragen van het gips verlengt en ook mag de verpleging mij twee weken langer de bloedverdunner spuitjes spuiten. Dus naast de dagdagelijkse dosis medicijnen, spuit en slik ik de laatste periode wat af. De spuiten hebben er nog niet voor gezorgd dat ik van mijn naalden- en prikfobie af ben, maar wie weet. Uitdagingen zijn er om aan te gaan, al ben ik deze nu toch wel vol aan, aan het gaan.

 

Een dank jullie wel

Aan het einde van deze blog wil ik toch een paar mensen bedanken. Allereerst mijn familie die altijd voor mij klaar staat en met wie ik mijn verhalen en zorgen mag delen. Daarnaast wil ik ook de wijkverpleging bedanken die toch iedere dag weer goed voor mij en voor mijn wonden zorgen maar me ook met geduld voorziet van de spuit ondanks mijn ietwat krampachtige houding. Ook een dank je wel aan de fysiotherapeut die twee keer in de week al mijn spieren los maakt en adviseert hoe ik mijn lichaam het beste kan inzetten, aan de huidtherapeuten die mij ineens toch twee keer per week zien, ervoor zorgen dat de oedeem mijn lichaam kan verlaten en ik minder last heb van mijn rug en de haptotherapeut dat ik mijn zorgen mag delen en die mij voorziet in tips en adviezen. Maar ik wil ook bedankt zeggen tegen al die mensen die om mij heen staan, die om mij geven en die mijn verhaal willen horen.

 

De littekens op mijn lichaam, de uitdagingen gerelateerd aan mijn beperking en het spuiten en slikken van verschillende medicatie, liever had ik hier niet zoveel ervaring mee gehad maar nu het er toch is kan ik maar beter proberen er het beste ervan te maken. Op zoek te gaan naar wat het mij wel brengt, welke inzichten het mij geeft maar ook welke mooie en unieke eigenschappen het mij meegeeft. Ik probeer het positief te zien ook al moet ik soms even slikken als het even niet gaat zoals ik graag had gewild dat het ging.  

Reactie schrijven

Commentaren: 0