Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder! Deze zeven woorden schieten de laatste dagen geregeld door mijn hoofd. Zeven woorden uit het gelijknamige liedje dat Ramses Shaffy zong. Het liedje wat bijna iedereen kent met woorden die door iedereen anders ingevuld kunnen worden. Woorden als inspiratie die je kracht geven op het moment dat je ze nodig hebt.

 

De laatste paar weken komen deze woorden geregeld in mijn gedachten voorbij als het even niet loopt zoals het moet lopen. Momenteel ben ik aan het dokteren met mijn voet en een beetje met mijn gezondheid. Op mijn voet heb ik een decubituswond die even de nodige aandacht nodig heeft. Sinds vorige week zit mijn voet en been in een gipsen spalk om de wond en de voet wat meer rust te geven. Het is wat behelpen en met een handicap is een gegipst been vaak nog een extra beperking en uitdaging waarin je, je weg moet vinden. Daarbij heb ik, naar wat nu blijkt, in maart het coronavirus gehad waardoor dat ik nu nog snel moe en benauwd ben en niet optimaal ruik. Nu kan dit laatste soms ook wel een groot voordeel zijn de andere twee een licht nadeel. Maar mijn ietwat lichamelijke ongemakken inspireren mij soms om een verhaal te schrijven. De wond op mijn voet, de restverschijnselen van corona, het leven met een lichamelijke beperking die ik nu net even iets meer voel en ervaar en mijn gevoelens die soms alle kanten op schieten. De zeven bezongen woorden, ze vormen het verhaal voor deze blog.

 

Zing

Teksten van liedjes, ze helpen mij om mijn gevoelens helder te krijgen en om zo toch proberen om, hoe het soms ook loop, alles positief en optimistisch in te zien. De tekst en woorden ze inspireren mij voor het schrijven en delen van mijn verhalen. Zelf zing ik af en toe mee, vooral onder het afwassen maar vaak blijft het toch vooral bij luisteren om te horen hoe mooi een tekst of melodie kan zijn. Soms overvalt me de gedachten dat, in welke situatie je ook zit, welke tegenslag je ook krijg, het leven zo mooi is en muziek hierin een fijne bijdrage kan zijn.  

 

Vecht

Soms vecht ik tegen alles wat ik voel en denk. Ruzie zul je niet zo snel met mij krijgen en fysiek vechten zal ik al helemaal niet zo snel doen, ik durf nog geen vlieg te slaan. Maar ik vecht vooral tegen mijzelf. Ik vecht tegen mijn lichamelijk ongemak, tegen wie ik ben, tegen mijn tranen. Ik vecht tegen mijn gedachten en tegen mijn angsten. Mijn gevecht ik mag het delen met de vele lieve mensen om mij heen en met de mensen die mijn verhalen lezen. Ook krijg ik steun en kracht uit alle lieve, inspirerende en bemoedigende woorden en gesprekken.

 

Huil

Schreef ik van de week nog de blog ‘ze huilt maar ze lacht’, precies zo huil ik. Ik huil niet zo snel en mijn tranen zitten vaak verstopt achter mijn lach. Ik ben niet zo emotioneel maar dingen kunnen mij wel echt raken. Soms kan ik mijn tranen dan niet meer achter mijn glimlach verstoppen en komen ze er toch uit en inmiddels heb ik geleerd, dat is ook prima. Het mag er zijn en ik mag kwetsbaar zijn als het even tegen zit.

 

Bid

Ik bid niet veel. Ik bid op momenten dat ik het nodig heb, dat ik mij even niet zoveel raad weet met een situatie en waarbij ik vraag om goede raad en advies. Soms komt ineens een ingeving of een eureka moment, maar soms blijft het ook uit en komt het op een later moment. Ik geloof in de kracht van de mens en dat we elkaar samen kunnen inspireren om tot mooie en bijzondere momenten te kunnen komen waar we kracht uit kunnen halen om verder te kunnen gaan.

 

Lach

Ik lach veel en vaak. Lach om niets, lach om mijn eigen stomme grappen of soms om mijn gestuntel. Soms lach ik uitbundig, dan weer wat meer ingetogen en soms zelfs als een boer met kiespijn. Lachen om situaties die ik herken uit mijn dagelijkse leven of de slappe lach die wel even kan duren. Een lach en een traan ze liggen zo dicht bij elkaar.

 

Werk

Ik prijs mij gelukkig dan ik kan en mag werken. Dat ik ondanks mijn beperking me toch kan inzetten voor de maatschappij, maar ook voor de kans die ik hiertoe krijg. Ik heb leuke en lieve collega’s en ben dankbaar voor alle mogelijkheden die ik krijg.

 

Bewonder

Een van de mooie woorden in dit liedje is bewonder. Ik bewonder heel veel mensen zoals mijn vader, zus, broertje, zwager, schoonzusje, mijn nichtje en neefjes. Ik bewonder ze stuk voor stuk om onze fijne en hechte familieband, gewoon om wie ze zijn, op hun doorzetting en hoe ze in het leven staan, net zoals ik positief en optimistisch. Ook bewonder ik mijn familie, vrienden, collega’s, de verpleging, de verschillende therapeuten en alle lieve, mooie en inspirerende mensen om mij heen, die mij bijstaan in mijn leven of het nu kort is of al heel lang en ook  de mensen die helaas niet meer onder ons zijn, bewonder ik. Ik verwonder mij en voel me gezegd hoeveel unieke, warme, liefdevolle en mooie mensen ik om mij heen mag hebben staan waarmee ik mag delen hoe ik mij voel, die voor me klaar staan, adviezen geven of die me gewoon helpen om het leven met een beperking soms net even iets gemakkelijker te maken. Die me laten lachen, laten huilen en gewoon mij, mij laten zijn. En ergens diep van binnen, bewonder ik ook mezelf op mijn doorzetting en kracht om positief en optimistisch in het leven te staan ongeacht wat er op mijn pad komt.

 

Blijf in je hele leven je verwonderen over de mooie, inspirerende dingen of ze nu groot zijn of juist heel klein en bewonder de mensen om je heen die om je geven! En denk af en toe aan deze zeven bezongen woorden die ieder voor zich op zijn eigen manier kan invullen.

 

Liefs Sabrina

Reactie schrijven

Commentaren: 0