Ze huilt maar ze lacht

Voor een paar weken terug hoorde ik het liedje van Maan ‘ze huilt maar ze lacht’. De woorden die ze zong, ze raakte mij en gaven mijn een gevoel van herkenning aan hoe ik mij zelf soms voel.  

 

Ik ben een optimist, een doorzetter en zie in alle dingen wel iets positiefs. Deze eigenschappen hoor ik vaak terug van mensen die mij kennen. Ik zie het leven inderdaad altijd positief en optimistisch in ondanks alle tegenslagen, alle teleurstellingen en alle dingen die op mijn pad zijn gekomen, momenteel komen en die nog zullen gaan komen. Deze eigenschappen hebben mij al veel en ver gebracht in tijden dat ik gepest werd, tijdens keuzes voor operaties, het herstel daarna, in tijden dat ik sterk moet en moest zijn, voor uitdagingen stond en nog steeds sta en gewoon gedurende door mijn hele leven. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben, hoe ik in het leven sta en ze zullen me zeker nog verder blijven vormen gedurende mijn levensweg.

 

Ze huilt maar ze lacht

Ook ik lach veel, maar soms als je heel goed kijkt zie je achter mijn glimlach soms de tranen. Tranen van blijdschap en vreugde maar ook van verdriet, pijn en gemis. Als mensen vragen hoe het met mij gaat zal ik bijna altijd zeggen goed of oké. Ik sta niet zo stil bij wat niet is of wat niet kan maar wel bij wat wel kan en waarin mogelijkheden liggen ondanks mijn beperkingen. Maar soms heb ik ook wel eens van die stevige baaldagen, dan wil het even niet gaan zoals ik het bedacht had of heb ik toch wat meer last van mijn beperkingen, van mijn lichaam, mijn angsten en mijn onzekerheid over wie ik ben, hoe ik eruit zie en om de hulp die ik soms moet vragen. Mijn tranen zitten soms achter mijn lach, maar toch ik lach.

 

Jezelf zijn

Wat raakt er mij zo in het liedje. De tekst gaat over dat je jezelf mag zijn. Hoe je, je voelt en dat je kwetsbaar mag zijn op momenten dat je het soms nodig hebt. Dat je, je gezicht en gevoelens niet hoeft te verbergen voor andere. Je hoeft je niet te verschuilen achter een masker, maar dat je gewoon mag zijn wie je bent, jezelf. In de tekst komt de zin voor, en nu laat ze het los. Ik ga proberen om ook wat meer dingen los te laten, voelen wat ik voel en laten zijn wat er is of dit nu tranen van geluk of van verdriet zijn of van blijdschap of gemis. Proberen mijn onzekerheid meer een gezicht te geven, mij pijn en verdriet minder te laten verschuilen achter mijn glimlach en het laten zijn als iets wat bij me mag horen. Gewoon mijzelf zijn met mijn beperkingen, angsten en onzekerheden zodat ik ooit kan zeggen: ik mag er zijn en ben trots op wie dat ik ben! 

 

“Ze zit hier alleen in de trein

En ze duikt in haar jas

Ze kijkt uit het raam

En ze vraagt zich af

Hoe zou het voelen jezelf te zijn

Want soms doet het pijn

maar ze huilt maar ze lacht

ze huilt maar ze lacht “

 

Liefs Sabrina

Reactie schrijven

Commentaren: 0