De wachtkamer

Al mijn leven lang heb ik heb ik al heel wat uren doorgebracht in de wachtkamers van het ziekenhuis. Wachtkamers in verschillende ziekenhuizen, bij verschillende specialisaties. De ene wachtruimte is mooi aangekleed, de andere bestaat uit een paar kale muren met daarin niet meer dan een paar plastic stoelen.

 

De wachtkamer

Ook de afgelopen twee weken heb ik weer wat meer uren in de wachtkamer van het ziekenhuis doorgebracht. Zat ik vorige week in de wachtkamer bij de röntgenafdeling en een uur later in die van de wondverpleegkundige en orthopeed, ook vandaag was ik weer in deze wachtruimte te vinden nadat ik eerst plaatst had genomen in de wachtruimte van het vaatcentrum voor een vaatonderzoek. Wat me de laatste twee weken hier heeft gebracht, een decubituswond aan mijn linkervoet.  

 

Ik neem plaats in de wachtkamer en automatisch scan ik de omgeving, hoeveel mensen zijn er, hoe druk is het en waar kan ik het beste met mijn rolstoel gaan staan zodat ik niemand in de weg zit. Ik kijk rond en zie dat de ene persoon zich vermaakt op de telefoon, de andere zucht en kijkt strak voor zich uit. Weer een ander zit zenuwachtig met zijn benen te wiebelen en een echtpaar zit stilzwijgend langs elkaar. En ik, ik denk ineens aan hoeveel uren ik al in mijn hele leven in de wachtkamer heb doorgebracht en dat ik daar, met alle verhalen en alle mensen die ik zie en ontmoet maar niet ken, wel een boek over zou kunnen schrijven. Een boek is het niet geworden maar wel deze blog. 

 

Door mijn Spina Bifida en de vaak bijkomende complicaties heb ik dus al heel wat uren in de wachtkamer doorgebracht. Als baby'tje, als klein meisje, als jong volwassen en nu als een volwassen vrouw. De wachtkamer een plek, een ruimte waar je zit en waar je even tot rust komt omdat je geen kant op kunt en moet wachten totdat je aan de beurt bent. Ik verveel me nooit, er is altijd wel iets om te naar te kijken, te bedenken waarvoor de andere personen er zijn of gewoon om even tot rust te komen in ons vaak hectisch leven. Even wegdromen en een zijn met je gedachten of bij de poster of het schilderij die aan de muur hangt en die je of heel lelijk of juist mooi vind, maar waarin je, hoe langer dat je kijkt, steeds andere dingen ziet. Ook valt mijn oog op een grote witte bloempot gevuld met rode klaprozen, mijn gedachten gaat ondertussen naar waar dat deze bij mij thuis goed zou staan of je staat in de wachtkamer gewoonweg even stil bij wat het leven ons te bieden heeft en heeft geboden. Ook de boodschappen en het avondeten komen nog even voorbij. Soms bekruipt me ook een beetje de angst voor wat er gaan komen, hoe het onderzoek zal zijn, doet het pijn of valt het mee en wat zal straks de uitslag zijn bij de dokter en hoe verloopt het gesprek. Vaak zeggen mensen dat ik al zoveel gewend ben en misschien daardoor juist niet meer zo bang ben, maar juist door al mijn ziekenhuiservaringen en de vele, vaak pijnlijke onderzoeken ben ik bang voor alles wat te maken heeft met naalden, prikken, slangen en alles wat mijn lichaam in gaat waar ikzelf geen controle over heb.  Beetje onhandig die angst, maar ik onder ga het om daarna trots naar buiten te komen met het gevoel het zit er weer op en ik heb het toch maar mooi gedaan. 

 

Hier zit ik dan

Nu zit ik dus weer iets vaker dan gepland in de wachtkamer. Een decubitus wond op mijn voet heeft wat aandacht en onderzoek nodig.  De röntgenfoto's en het vaatonderzoek waren gelukkig goed. De wond is groot maar ziet er gelukkig wel rustig uit. Ik maak mij een klein beetje zorgen over de ontsteking die nu naar 2 antibiotica kuren er gelukkig wel redelijk onder blijkt te zijn maar mijn voet ziet nog wel een beetje rood en dik. Nu is het vooral even afwachten hoe het gaat verlopen na deze antibioticakuren en hoe de genezing van de wond gaat. Ik weet dat naast alle onderzoeken en controles ik voorlopig de komende tijd in de wachtkamer te vinden ben. Naast de wondbehandeling heb ik vooral nu een lange adem en geduld, heel veel geduld nodig. En dat geduld, dat heb ik ondertussen ook geleerd van al die uren in de wachtkamer.

 

De wachtkamer, ik kijk om me heb, heb dus hier geleerd om geduld te hebben en om wat rust te nemen. Ondertussen denk ik dat ik, naast het plaatsnemen in de wachtkamer van het ziekenhuis, ik wat vaker plaats ga neem in de wachtruimte van het leven. Even niets, even de rust ervaren en wegdromen bij gedachtes die opkomen bij wat is, blik op oneindig en verstand even op nul. Kijkend naar de lelijke of mooie poster aan de muur, iedere keer weer andere dingen erin ontdekken en zien en ervaren wat het leven ons brengt. 

 

Af en toe is het nodig om plaats te nemen in de wachtkamer en of dit nu de wachtkamer in het ziekenhuis of van het leven is, het brengt in ieder geval stof tot nadenken en woorden voor dit verhaal.

 

Lief Sabrina 

Reactie schrijven

Commentaren: 0