Vrouwen hebben geen snor. Toch?

In 2017 schreef ik mijn eerste blog over overbeharing bij vrouwen. Overbeharing, een probleem wat veel voorkomt maar waar toch nog een soort van taboe op rust. Ik schreef mijn persoonlijk verhaal en net zoals bij het delen van mijn verhaal over mijn ballonnenfobie, was dit ook een verhaal met twijfels of dat ik het wel of niet ging delen. Maar ik deed het toch. Mijn verhaal, mijn schaamte, mijn kwetsbaarheid maar ook mijn gevoel van opluchting nadat ik het gedeeld had.

 

De schaamte opzij

Na de schaamte volgde de opluchting. Uit reacties maar ook uit gesprekken bleken meer vrouwen last te hebben van ongewenste haartjes op plekken waar je ze als vrouw liever niet hebt. Wat een mooi en warm gevoel kreeg ik om met mijn verhaal mensen te hebben kunnen inspireren om dingen bespreekbaar te maken. Taboes bespreken waar niemand het over durft te hebben maar als je het eenmaal hebt gedeeld, je merkt dat er meer mensen zijn die met hetzelfde probleem zitten. Verhalen en onzekerheden die ze met je durven te delen. Je bent nooit alleen als je het durft te delen.   

 

Na het delen van mijn verhaal en nadat ik de schaamte een beetje opzij had gezet kon ik samen met de huidtherapeut een plan maken om een behandeling te starten. We gingen aan de slag met IPL (definitief ontharen) eerst bij mijn benen en oksels. De donkere haartjes op mijn lichte huid is voor de behandeling wel een perfecte combinatie. Ieder nadeel heeft zo dan toch ook weer zijn voordelen. Na een paar behandelingen zag ik al duidelijk resultaat. De haartjes werden lichter en soms had ik plekken waar de haartjes helemaal weg waren. Geen stoppeltjes meer maar gladde benen en oksels. Wat een tijd had ik ineens over. Geen uren meer in de badkamer doorbrengen om mij van alle haartjes te ontdoen.

 

Vrouwen hebben geen snor. Toch?

Niet alleen op mijn benen was ik ruim voorzien van haren ook op mijn armen en in mijn gezicht was en ben ik voorzien van donkere haartjes. Iedere avond was ik in de weer met een pincet om haartje voor haartje op mijn bovenlip en op en rond mijn kin eruit te treken. Een tijdrovende klus om de volgende dag tot de conclusie te komen dat op eerder weggehaalde plekken er weer haren terug gekomen waren. Super frustrerend. Ondertussen had ik ook al alle ontharingsmethodes die er bestaan al eens op mijn gezicht gesmeerd, zonder resultaat. Het plukken met het pincet werkte het beste. Ik werd er soms wat onzeker van en dacht dat als ik al ieder haartje op mijn gezicht zie, dan zullen andere het toch ook vast zien. Ook als er een grap gemaakt werd om vrouwen met snorren dan schoot ik in een soort van schaamte en kreeg mijn wangen een natuurlijke rode blos waardoor mijn gedachten ook gelijk naar mijn gezicht ging, waardoor de kleur rood op mijn gezicht nog meer de overhand nam. Vrouwen hebben geen snor. Toch?

 

Na lang aarzelen zetten ik ook hier mijn ongemakkelijkheid opzij en besloot ik ook deze onzekerheid te bespreken met de huidtherapeut. Wat een verademing om het te mogen delen, het niet gek gevonden wordt en het fijne is dat je er gewoon aan geholpen kunt worden. Inmiddels heb ik al meerdere behandelingen gehad met IPL en laser en de haartjes, ze worden minder. Ik durf mensen weer dichterbij te laten en wil ik mijn gezicht niet meer bedekken voor elk haartje dat erop zit.

 

De behandelingen bij mijn benen en oksels zijn klaar. Ik heb af en toe nog wat haartjes, helemaal weg krijg je ze niet allemaal, maar het zijn er stukken minder en op het overgrote gedeelte zit er helemaal niets meer. Als er haartjes terugkomen dan zijn ze een stuk lichter en zachter. Deed ik eerst uren over het ontharen, nu ben ik zo klaar. Ook mijn armen zijn nagenoeg bijna klaar en met mijn gezicht ben ik al een heel eind op de goede weg.

 

Je hoeft je niet te schamen

Met dit verhaal hoop ik andere eveneens te kunnen en mogen inspireren om je niet voor dingen te schamen. Ik schaam me veel voor dingen die ik heb ook al kan ik er niets aan doen. Soms stel ik mijzelf wel eens de vraag waarom is die schaamte er, ben ik echt zo anders dan andere? Maar als je, je verhaal deelt, blijkt je toch vaak niet de enige te zijn en het neemt de schaamte toch iets weg waardoor dingen bespreekbaar worden. Iedereen heeft wel iets waarvoor hij of zij zicht schaamt. Mijn ervaring is dat er altijd wel iemand voor je is die je verhaal wilt lezen, wil aanhoren, je kan helpen en/of zelf zichzelf erin herkent.

 

Bij deze wil ik de huidtherapeuten Evelien en Tessa bedanken voor de fijne behandelingen, het verlagen van de drempels om dingen bespreekbaar te maken en voor het vertrouwen. En daarnaast wil ik ook iedereen bedanken die dit leest, waarmee ik mijn verhalen mag delen en mag blijven delen. De mensen om mij heen die mij niet beoordelen op wie ik ben samen met mijn ietwat gekke ongemakkelijkheden maar mij laten zijn in wie dat ik ben juist met mijn ongemakkelijkheden. Ik voel mij dankbaar, gezegend, trots en liefdevol met zoveel lieve mensen om mij heen. 

 

Liefs Sabrina

Reactie schrijven

Commentaren: 0