De rode ballon: van angst tot grenzen verleggen

In 2015 deelde ik mijn eerste blog waarin ik mijn angst voor ballonnen en knallen beschreef. Na lang twijfelen of ik mijn verhaal wel zou delen is dat uiteindelijk de blog geworden waardoor ik voor mijzelf de taboe heb kunnen doorbreken in dat je ook een ietwat aparte angst kunt hebben. In tegenstelling dat ik dacht dat mensen mij gek of raar zouden vinden, kreeg ik juist heel veel lieve, warme, inspirerende en bemoedigende reacties. Jarenlang heb ik mijn geschaamd voor deze angst en geprobeerd hem te verbloemen. Angst voor de reacties en angst dat mensen mij niet zouden begrijpen al ik panisch reageerde als er een ballon bij mij in mijn buurt was.

 

Dankbaar

Dankbaar ben ik dan ook voor alle lieve en warme mensen om mij heen die mij accepteren zoals ik ben en die deze angst niet gek of raar vinden, maar me juist helpen als ik geconfronteerd wordt met mijn angst. Door het te delen en door alle mooie reacties durfde ik voorzicht aan de stap te zetten om deze angst aan te pakken en om het minder als een belemmering te gaan zien. Enorm dankbaar ben ik dan ook de haptotherapeut waar ik mijn verhaal mocht vertellen, mocht ziet, voelen en ervaren wat een ballon eigenlijk is en waarbij ik in een veilige situatie kon oefenen. De grens opzoeken, iedere keer een stapje verder, net zolang als ik het zelf aan kon.  

 

De rode ballon

Een rode ballon, dat was de eerste aanraking om te voelen wat een ballon eigenlijk is. Niets meer dan een stukje latex waar wat lucht in kan. Met trillende handen raakte ik de onopgeblazen ballon aan, voor mij een hele overwinning, voor de meeste iets waar ze niet bij nadenken, gewoon iets gewoons. Voor mij was dit een eerste stap die het maakte dat ik steeds meer stappen erbij kon zetten. We oefende met opgeblazen ballonnen en met het horen van knallen. Spannend, eng, maar wel goede oefeningen. De angst was en is er nog, maar ik durf ballonnen aan te raken en in een ruimte te zijn waar ze hangen (wel niet teveel en het liefst als ze al een paar dagen oud zijn). Ik ben gaan zien dat ik deze angst ook mag benoemen, zelf als mijn gezicht door de schaamte rood kleurt. Het is niet zo vreemd en uiteindelijk heeft iedereen wel ergens een angst voor, bekend of minder bekend.

 

EMDR

Na vele oefenuren kwam er opeens een grens waarover ik de stap niet durfde te zetten, iets in mij weerhield mij. Op aanraden van de haptotherapeut ben ik mij gaan verdiepen in EMDR (Eye Movement Desensitization and reprocessing). Het is  een vorm van therapie voor trauma- en angstverwerking en mogelijk dat dit dus goed aan kan sluiten bij mijn angst. Nadat ik had uitgezocht waar ik EMDR kon gaan volgen, heb ik het adres en telefoonnummer een paar keer aan de kant gelegd. Ik durfde het nog niet helemaal aan. Een nieuwe therapie, nieuwe therapeut en vertellen dat ik bang ben voor ballonnen en knallen, iets van schaamte kwam weer tevoorschijn. Nadat ik uiteindelijk al mijn moed bij elkaar had geraapt en een afspraak had gemaakt kon ik er begin maart terecht. Net nu ik mijzelf had overwonnen om deze stap te zetten, werd door de corona en de daarbij behorende maatregelen de afspraak omgezet van in de praktijk naar videobellen. Na een paar gesprekken en al wat kennismaking met EMDR, kon ik vorige week therapie hebben op locatie. Videobellen is een super uitvinding, maar op locatie werkt de therapie toch iets beter.  

 

De eerste kennismaking met EMDR

Na kort nog even besproken te hebben hoe mijn gevoel van angst van 0 tot 10 nu was als ik aan een ballon dacht, mocht ik daarna mijn ogen sluiten. Op zich al een hele stap, ogen sluiten en geen controle over wat er om mij heen gebeurd, lichtelijke paniek ging er door mij heen, maar ik heb ook mijzelf hierin overwonnen. Ik kreeg een hoofdtelefoon op waarop piepjes werden afgespeeld, afwisselend links en rechts een paar minuten lang. Ik moest naar mijzelf kijken. Wie zie ik, wat zie ik, wat hoor ik, wat ervaar ik en hoe voel ik mij daarbij. Ik moest daarbij denk aan een ballon. Wat was de vorm, het geluid en welk gevoel roept het in mijn op. Op al die factoren moest ik mij concentreren. Later moest ik denkbeeldig een opgeblazen ballon vasthouden waarbij mijn lichaam vooral verstijfde, maar door steeds vragen te beantwoorden als de piepjes stopte werd ik wel steeds iets rustiger. Door mijn gevoel te benoemen kon ik bij de volgende serie piepjes mij daarop concentreren. Zo werd langzaamaan de angstige momenten, gedachtes en herinneringen benoemd en opgepakt. Tussendoor werd de stand van zaken opgenomen en werd er af en toe tussendoor gevraagd welk cijfer ik zou geven aan mijn angst. Waar ik begon met een 8 (10 = extreem angstig en 0 = neutraal). Eindige ik na de sessie met een 5. Iets wat je jarenlang hebt geblokkeerd wordt in eens geopend en door de piepjes die je hoort wordt eigenlijk een soort van opruimproces en verwerking in je hersens geactiveerd. Ik vond het spannend om deze stap te zetten, maar ook deze drempel ben ik over gegaan en ook dit heb ik toch maar weer mooi gedaan! Ik weet ik ben er nog niet en heb nog een paar sessie te gaan maar ik ben al een heel eind op de goede weg!

 

Realistisch als ik ben weet ik ook dat ik misschien niet helemaal van mijn angst af kom, maar voor mij is het doel al bereikt als het voor mij beheersbaar is en dat ik mij niet meer laat leiden door mijn angst. Dat ik niet meer met klamme handjes, een lichaam zo stijf als een plank, met het schaamrood op mijn gezonde wangen en met mijn vingers in de oren hoef te zitten als er ergens ballonnen of knallen zijn.

 

Afgelopen jaren heb ik al heel wat stappen gezet. Van erover schrijven, delen en praten tot aan confrontatie en de ruimte om op een veilige plek te mogen oefenen zonder oordeel maar met acceptatie. Van vingers in mijn oren, uit mijn oren en toch weer terug in mijn oren en van vastpakken en omarmen tot aan het gewoon zijn zoals het is. Dit had ik zeker niet zonder steun van iedereen om mij heen kunnen doen en zonder alle lieve, warme en inspirerende woorden op mijn verhalen zowel in reacties op mijn blogs maar ook in mooie gesprekken. 

 

En de rode ballon? Die heb ik nog steeds. Als aandenken aan het begin van het durven bespreekbaar maken, de taboe doorbreken, voor het durven aanpakken van mijn angst en vooral voor al die stappen die ik hierin al heb gezet. Van angst naar grenzen verleggen! I did it!

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    margriet (vrijdag, 26 juni 2020 06:54)

    wat ben je toch een kanjer met alles op schrijven en je angst over de ballonen te overwinnen groetjes uit een zonnig gouda