Gedeelde smart is halve smart

Vorige week deelde ik een blog over mijn angst voor ballonnen, deze week deel ik weer een blog over angst.

Deze keer een blog n.a.v. het tv programma Erik laat zich niet kisten. Hoewel ik nooit echt een programma recenseer kreeg ik gisteren na het zien van de uitzending met de titel paniek toch een hoop inspiratie om hier een blog over te schrijven. Temeer ook omdat hij ook angsten uit de taboesfeer wil halen en ik vooral tijdens de uitzending veel herkende in mijn eigen zoektocht naar waarom ik de angsten die ik heb bezit en vooral ook mijn zoektocht naar hoe ik er beter mee om kan gaan.

Erik Scherder een hoogleraar neuropsycholoog die in deze uitzendingen op zoek gaat naar waar zijn angsten en fobieën vandaag komen ondanks dat hij juist weet hoe je brein werkt. 

Wat voelen we met angst en hoe reageren we daarop? Waarom is de ene bang voor iets waar een ander geen last van blijkt te hebben, waarom heeft de één een angst die maatschappelijk meer bekend is dan de ander en waarom verbergen we onze angst? Uit schaamte, uit onbegrip of uit angst om kwetsbaar te worden en onze gevoelens te laten zien. Herkenbaar voor mij was vooral de schaamte, de alertheid, het nooit ontspannen zijn en vooral ook om de angst zoveel als mogelijk proberen te vermijden.

Ook een herkenning was dat bijna iedereen zijn of haar angst op toch wel bijna dezelfde manier ervaart. Of je nu bang bent om te vliegen, voor hoogtes, voor kleine ruimtes, voor spinnen of voor egaal wat dan ook of zoals in mijn geval voor ballonnen, knallen, clowns en naalden. De angst die je voelt is voor bijna iedereen hetzelfde. En ondanks dat je weet dat je niet de enige bent is het wel fijn om te ervaren dat ik niet de enige ben, die als de confrontatie er is met je angst, allerlei lichamelijke en geestelijke ongemakken ervaart. Van het warm krijgen tot aan klamme handen, van het niet meer helder na kunnen denken tot aan het in huilen uitbarsten en van schaamte tot aan het geen controle meer hebben over je lichaam. Herkenbaar voor mij en ik denk herkenbaar voor vele met mij.

In de uitzending was ook te zien de stappen die gezet werden om toch de confrontatie aan te gaan en een weg te zoeken om je angst onder controle te krijgen. Ook dit was voor mij heel herkenbaar en voelbaar. Vertrouwen hebben in de mensen en je verhaal durven te vertellen. Je angst te kunnen delen zonder vooroordelen maar juist met de steun en hulp. En als je eenmaal de knoop hebt doorgehakt om het aan te gaan is het gevoel van overwinning groot bij iedere stap die je zet. Hoe klein de stappen soms ook lijken, zo groot zijn ze voor jezelf.

Iedereen zoekt zijn eigen weg in het omgaan met angsten. De ene houdt het voor zich, de andere deelt het. De een praat er gemakkelijk over en bij de ander zit er toch nog een laagje schaamte en taboe omheen. Ik vond het in ieder geval een mooie uitzending die mij dus de inspiratie gaf om deze blog te schrijven en om hem met jullie te delen.

Zoals het spreekwoord luidt: Gedeelde smart is halve smart! En dat klopt, je bent nooit alleen. Er is altijd wel iemand die naar je verhaal wilt luisteren, je wilt helpen, ondersteunen of je net die bemoedigde woorden uitspreken die je soms even nodig hebt om soms net dat stapje verder te gaan.

Liefs Sabrina