Verberg niet de angst die je draagt

Ballonnen, iedereen die mij kent weet dat ze mij niet blij kunnen maken met die vrolijk gekleurde dingen gevuld met lucht. Ze zijn een van mijn grootste angsten en lang heb ik deze angst niet durven delen en geprobeerd verborgen te houden als iets van mij alleen. Verborgen uit schaamte, verborgen uit angst voor reacties van andere en dat mensen het een gekke of rare angst zouden vinden.

Deze angst neem ik al bijna mijn hele leven mee. Vroeger dacht ik, het gaat wel over als ik ouder ben, maar inmiddels weet ik dat het niet zomaar iets is wat over gaat. Vaak werden er grappen gemaakt of werd er lacherig gedaan. Ergens snap ik dat wel, het is toch iets wat mensen misschien verrast maar wat ik voelde was schaamte. Zodra alleen maar het woord ballon viel klapte ik al dicht.

Je kunt het niet alleen
Nadat ik voor een paar jaar terug besloot om mijn angst en de taboe die heerste op angsten te gaan delen in mijn blogs kreeg ik vele positieve reacties en zelfs soms bevestiging dat ik niet de enige was die “last” had van deze angst. Langzaamaan durfde ik mij kwetsbaar op te stellen, mijn angst een gezicht te geven, te laten zien en bespreekbaar te maken. Al vind ik het praten erover soms nog erg lastig en moeilijk ondanks alle lieve mensen om mij heen die ik vertrouw en die weten dat ik hiermee worstel. Het woord ballon krijg ik soms niet over mijn lippen laat staan in dat de angst en ballon in een zin zitten, al gaat het wel steeds beter. Soms gaat het gepaard met wat haperingen en een gezonde rode kleur op mijn wangen, al blijft die kleur zich soms niet alleen beperkt tot mijn wangen maar bedekt het mijn hele gezicht. Ik heb geleerd en ben nog steeds aan het leren dat als je erover praat het een stuk makkelijker wordt voor jezelf. Maar… ik leer ook dat ik het niet alleen kan, dat ik dit mag delen en mensen hierin mag vertrouwen. Wat mij hierbij heeft geholpen en nog steeds helpt zijn de gesprekken die ik heb met de haptotherapeut tijdens sessies haptotherapie maar ook juist met al die lieve mensen om mij heen. Iemand in vertrouwen nemen, durven te vertellen over je angst,  praten tegen mensen en praten over je gevoel. Je eigen grens proberen op te zoeken en er soms net even een stapje overheen durven te zetten maar wel zo dat het voor jezelf prettig blijft voelen. Soms de confrontatie aan te gaan met je grootste angsten en dan vooral proberen door te blijven ademen.

 


Ballonnen, ik vind ze nog verre van relaxt en je maakt mij er nog steeds niet erg blij mee maar door het voor mijzelf bespreekbaar te maken en door oefeningen heb ik wel al grote stappen gezet en vind ik af en toe de rust hierin. Ik wordt nog redelijk panisch als ze opblazen worden of als ze ergens rondzwerven, als iemand ze vast heeft, ik de controle er niet over hebt en natuurlijk vooral als ze de intentie hebben om te gaan knappen. In gedachten zou ik alle ballonnen kapot willen prikken, mijn gedachten die zegt; stel je niet zo aan, maar mij hele lijf, mijn hele ik schreeuwt tegelijk dat we dit never nooit niet gaan doen. Wat ik kan doen is blijven ademen en niet proberen te vechten tegen mijn gevoel die me zegt dat dit mijn angst is en dat het oké is, dat het er ook gewoon mag zijn. Dat ik mag kijken naar wat ik hierin al wel bereikt heb. Ik durf een ballon met een beetje lucht erin vast te houden, aan te raken en ik durf in een ruimte te zijn waar ballonnen veilig, hoog hangen het liefst wel al een paar weken oud zodat de ergste spanning eraf is. En hoewel dit voor sommige mensen als iets enorm simpels en misschien zelfs een beetje als lachwekkend klinkt zijn dit voor mij al enorme grote stappen, in het begin durfde ik nog niet eens een lege ballon vast te houden.

Ik blijf mijn blogs hierover delen, mijn angst hiermee bespreekbaar te maken en stukje bij beetje proberen te accepteren. Hopelijk dat het voor meerdere mensen bespreekbaar wordt, wat je angst ook is en hoe erg je, je er misschien ook voor schaamt.  

Verberg niet de angst die je draagt maar stel je open voor de buitenwereld, hoe moeilijk het soms ook is en hoe moeilijk ik het soms ook vind.