Soms zou ik willen schreeuwen

Praten het gaat me gemakkelijk af. Gemakkelijk als het over algemene dingen gaat, maar wat wanneer het gaat over mijn gevoelens, angsten of dingen waar ik mij intens voor schaam? Soms krijg ik woorden gewoonweg niet over de rand van mijn lippen. Het lukt met dan niet om de dingen te benoemen, uit te spreken of om te zeggen hoe ik mij voel.

Soms is het leven even zwaar, baal ik af en toe van mijn handicap, mijn beperkingen en mijn angsten. Af en toe vloek ik dan even als het niet gaat zoals ik wil, als mijn lichaam mij even in de steek laat of als mijn gedachten alle kanten op gaan. Af en toe is het een chaos in mijn hoofd, een wirwar van gedachten en gevoelens. Soms zou ik wel eens willen schreeuwen, schreeuwen in de drukte. Het schreeuwen blijft alleen bij een gedachten, de angst om te schreeuwen is groter dan om het daadwerkelijk te doen.  

Ook als het gaat over mijn angsten. Ik schrijf het op papier, ik deel het in een blog en iedereen weet het. Maar toch komt dan weer de schaamte, de taboe en het misschien wel raar gevonden worden om de hoek kijken. Het uitspreken dat ik gewoonweg ballonnen super eng vindt, dat ik panisch ben voor knallen en daardoor o.a. de laatste dagen van het jaar het liefst angstvallig binnen blijf of dat ik nergens heen wil waar clowns of een combinatie van alles is, ik krijg het bijna niet over mijn lippen. En als ik tegen die drempel aan zit het mij toch lukt om over de drempel te gaan, de woorden uit te spreken dan krijg ik het warm, mijn gezicht een rode kleur en neem ik de schaamte erbij. Toch wil ik deze taboes doorbreken om er uiteindelijk wel over te kunnen praten. Ik ben nu eenmaal bang voor niet alledaagse dingen.  

De schaamte is er ook als het gaat over lichamelijke ongemakkelijkheden. Ik heb een stoma, daarvoor schaam ik mij niet en durf dit ook te benoemen, maar het dragen van incontinentiemateriaal en dat mijn darmen een eigen leven lijden, dat krijg ik dan maar weer moeilijk over mijn lippen. Maar waarom het een wel en het andere niet. Ook grappen over overbeharing bij vrouwen op plekken waar het niet hoort te zitten, ik knik eenstemmig ja of hou wijselijk mijn mond terwijl ik eigenlijk wil zeggen, ik heb er ook last van. Het is niet zo raar maar juist soms super ongemakkelijk, maar gelukkig wel iets aan te doen. Ook mijn kwetsbaarheid, tranen of pijn slik ik soms in en houdt ik het lekker tussen mijn knusse muurtje maar af en toe uiten, zo heb ik gemerkt, is wel zo fijn en een opluchting.

Ik ben beste een open persoon en stel me graag open voor andere, maar bepaalde dingen durf ik gewoon soms niet te zeggen of te delen. Mijn voornemens is om meer te gaan proberen mijn gedachten en gevoelens te gaan delen, te benoemen, zonder schaamte, zonder angst en zonder gêne. Gewoon de dingen, mijn angsten, mijn ongemakken durven uit te spreken zonder mijzelf onzeker of raar te voelen en mijn rode kleur op mijn gezicht voor lief te nemen.

Soms zou ik willen schreeuwen. Schreeuwen in de drukte zonder schaamte, zonder angst en zonder gêne!

Liefs Sabrina